Nieuważne czytanie poleceń, brak obliczeń prowadzących do wyniku, niewykorzystanie drugiego słuchania - to tylko kilka z błędów, które powtarzają się od lat.

W szkole uczeń często tylko kopiuje rozwiązania z tablicy. Na egzaminie zostaje sam z arkuszem i nagle okazuje się, że „patrzenie, jak ktoś liczy” to nie to samo, co „samodzielne rozwiązanie zadania”. Bez znajomości schematów uczeń blokuje się na pierwszym otwartym zadaniu z matematyki.

Tradycyjne korki budują wiedzę miesiącami, ale rzadko uczą, jak zdawać ten konkretny egzamin ósmoklasisty. W efekcie ósmoklasista zna teorię, ale nie zna „wytrychów”. Jeśli dołożymy do tego amnezję ze stresu lub uparcie wychodzący, błędny wynik np. ujemna prędkość) to o dobry wynik może być naprawdę trudno.

Od zeszłego roku uczniowie dostają o 20% więcej czasu. Bez konkretnej strategii większość dzieci po prostu zmarnuje te minuty lub – co gorsza – z nerwów zacznie poprawiać dobre odpowiedzi na złe tuż przed oddaniem arkusza.

Dzieci boją się przyznać, że czegoś nie wiedzą. Na polskim „leją wodę” w wypracowaniu, a na angielskim blokują się, bo zabrakło im jednego słowa. My uczymy ich, że egzaminatora nie obchodzi prawda, tylko poprawna struktura i argumenty – nawet jeśli trzeba je wymyślić na poczekaniu i napisać o czerwonej lodówce (chociaż w swoim domu ma się białą).